Voorstellingen
    
  Stroop met gort>Reacties    
 


Première 12 februari 2010 Amsterdam.
Zorgcentrum Beth Shalom
Wooncomplex Nieuw-Vredenburg

Hier enkele reacties van de bewoners en activiteitenbegeleiders op beide lokaties:

'Het doet me weer helemaal terugdenken aan mijn jeugd, vooral de mooie herinneringen zijn weer helemaal naar boven gekomen.'
'Het heeft me wel ontroerd, ik heb een beetje moeten huilen', vertelde een mevrouw aan ons met de tranen nog in haar ogen.
'In alle stukken zat humor, ik heb echt kunnen lachen en genieten!'
'Ik heb jullie flyer van vorig jaar nog steeds op mijn kamer!'
'Zo leuk dat jullie zoveel muziek van vroeger gebruikten en dat we mee konden zingen.'
'Wat een goede expressie en beleving. Jullie gaan helemaal op in je karakter. Wat een plezier stralen jullie uit.'
'Kijk het zijn drie jongens, o nee er zit 1 meisje bij! Of zijn het toch 3 meisjes?'
'Een dotje blauw, heette bij ons een poppetje blauw.' 'Oh bij ons een zakje blauw!!'
'Wij gebruikten ook nog het bleekveld. Daar werd de was nog witter van.'
'Ik heb ook mijn schoenen verstopt vroeger!'
'Kijk de muurbloempjes!'
'Daar is ie!'

Reprise 2011

Stroop met gort

De dingen die voorbij gaan

Verschillen Ogen Simpel
 
 
 


14 maart 2010
Woonzorgcentrum Leo Polak te Amsterdam

Reactie van bezoekers
Docent Nederlands op het Gymnasium en zijn vrouw.

'Wat een liefdevolle voorstelling, precies goed voor het publiek. Wij hebben namelijk ook flink naar hen gekeken. Zij genoten: meezingen, op het puntje van hun stoel gaan zitten, commentaar leveren. Zelfs de venijnige kritische ouwe wijfjes voor ons, kregen jullie mee. Die hadden eerst nog wat smalend gedaan over de tol ("nou, zo een hadden we niet") maar uiteindelijk zaten ze ook zachtjes mee te zingen, gaven antwoorden over hún kinderspelletjes toen de presentator daarnaar vroeg (ze waren goed in rolschaatsen vroeger) en waren jaloers op de dames die wél mochten meedansen met jullie. Ze herkenden ook het dansende zakje blauw dat plotseling onder de was/het schuim vandaan kwam. En steeds zaten er wijfies te knikken, dat het zo was, ook bij het dagboek.

Wij vonden het tweede deel ('dat was dat') zeer aanspreken. Daar kwam de eenheid van het verhaal en de vormgeving erg goed naar voren, het was een goed geheel. Er was te zien dat jullie, als dansers, daar veel plezier in hadden. Volgens mij was dat voor de zaal ook zo, maar de blijde glimlach overal bij de dansscène in het derde stuk, doet vermoeden dat veel dames daarin ook veel herkenden.

De muziek was ook heel prettig: niet tuttig, modern gelukkig, maar ingehouden om aan te sluiten bij de sfeer van de voorstelling. Grappig was het meegeproduceerde applaus aan het slot: zo zat de zaal plotseling voller en was het publiek enthousiast zoals het dat het bedoelde (ach, oude handjes klappen zachter dan men wil).

Ik bedacht dat mijn eigen moeder - zij zat ook in een verzorgingstehuis, later in een verpleeghuis; ik heb daar ook optredens gezien - hier enthousiast over geweest zou zijn: glinsterende oogjes, met een piepend stemmetje meezingen, op de voorste rij ongetwijfeld.

Ook al zijn wij nog niet bejaard, en wonen we hopelijk nog lang niet in een tehuis, we hebben zeker genoten.
Dank voor een onvergetelijke middag.

28 april 2010
Verzorgingshuis Oversingel te Weesp.
Tekst voor in het blad "Singeltje", geschreven door Yvonne Staubach.

Deze avond was er een optreden van danstheather VOS uit Amsterdam met het programma "Stroop met gort"
Aangezien dit voor Oversingel de eerste keer was, wist niemand wat er ging komen. Maar wat heeft iedereen genoten.

Bij binnenkomst in het Restaurant hing er al een waslijn met wasstukken eraan. Waar zou dit voor dienen?
Dat werd snel duidelijk. Drie charmante, spontane danseressen , Sanne Fokkens -van der Maas, Daniëlle Noordermeer en Anika Vervloet begonnen de dansavond als kinderen, welke de oude spelletjes uit de jeugd van onze bewoners uitbeeldden. Knikkeren, tollen, hinkelen, het kwam allemaal tijdens hun danskunst aan de orde. Dat deze dames een proffesionele opleiding hebben genoten was goed zichtbaar. Wat waren ze lenig en gracieus.

Het tweede deel bestond uit het vroegere wassen op maandag in de tobbe. Op een geweldige danswijze werd aangegeven wat een zware klus dat voor onze bewoners geweest moet zijn. Grote lakens wassen en wringen op de hand. De bewoners moesten helpen schrobben op het wasbord en met het opvouwen van de grootste wasstukken en voor velen kwamen de herinneringen weer naar boven. Heel leuk was het dansgedeelte van het schoonzwemmen achter de waslijn. Wat een proffesioneel geheel. Iedereen genoot zichtbaar.

In het laatste gedeelte van deze drieluik werd teruggegaan naar een ouderwetse dansavond. Ook hier herkenden onze bewoners een heleboel in. De dames kunnen niet alleen goed dansen, maar ook goed acteren. Je kreeg echt de indruk dat er naarstig naar een danspartner gezocht werd. De foxtrot, tango, engelse wals, het kwam allemaal aan bod. Echt genieten.

Toen de laatste dans ten einde was, kregen alle bewoners een flyer van dit danstheater en maakten de drie danseressen een praatje met de bewoners over hun bevindingen en of ze dingen herkend hadden uit hun jeugd. Iedereen vond dit geweldig en de hoop werd dan ook duidelijk uitgesproken of dit danstheater nog een keer terug wil komen naar Oversingel.

Wat een geweldige avond was dit.
Yvonne Staubach. Woonzorgcentrum Oversingel te Weesp




    
  Info Speellijst E-Flyer Foto's Reacties